Όταν γεμίζουν ασφυκτικά τα αμφιθέατρα με νέους ανθρώπους, αγόρια, κορίτσια και εκπαιδευτικούς, που αντέχουν να κάθονται ακόμα και στα σκαλιά ή να παρακολουθούν με απόλυτη προσήλωση και ουσιαστική παρουσία στο “εδώ και το τώρα” όλοι κι όλες τους, έστω κι αν χρειάζεται να μείνουν όρθιοι κάποιοι και κάποιες για ώρες, ακουμπώντας την πλάτη στους τοίχους, όταν δεν χρειάζονται καν τα μικρόφωνα για να μιλήσεις, ν’ ακουστείς μα και για να ακούσεις, όσα μοιράζονται μέσα από έναν υπέροχο, ανοιχτό και δημοκρατικό διάλογο, ζητήματα ωραία μα και δύσκολα, αστεία μα και σοβαρά, που βγαίνουν αβίαστα και με απόλυτο σεβασμό και ενσυναίσθηση από όλους και προς όλους τους συμμετέχοντες, σ’ αυτές τις μαγικές συναντήσεις του Συλλόγου μας με την “κοινότητα”…..Ε…. τότε σίγουρα κάτι καλό μάλλον συμβαίνει!!!
Κάτι καλό, όμορφο και πολύ αισιόδοξο.
Τόσο για το κίνημα των ασθενών με καρκίνο όσο και για την κοινωνία μας ολόκληρη.
Ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική πρόσκληση και τη φιλοξενία τους Διευθυντές του 7ου ΕΠΑΛ κ. Σταφύλη και κ Αδάμο του 3ου ΕΚ.
Εις το επανιδείν
